Camrace 2000
Alfred Houwing
Op 15 juli 2000 om 14.30 uur begon met het startschot vanaf een tank een wens van 4 mannen in vervulling te gaan. Otto Bijsterveld, Marjo Brouwer, Wim Klunder en ik waren klaar voor de wedstrijd van Lauwersoog naar Stavern in Noorwegen. De "Springfever" 
was in topconditie gebracht en de komende dagen het wereldje van ons. Het begon allemaal, zoals zo vaak gebeurd, met het idee. In het najaar van 1999 ontstond het idee bij Otto en mij om eens met de Camrace mee te doen. Het leek ons een geweldige ervaring om eens een langere zeezeilwedstrijd mee te maken. Al gauw kwamen we tot de conclusie dat de boot van Otto en Els, een Dynamic 33, het meest geschikt was voor ons doel. Daarbij kwam nog eens dat Otto en Els wel zin en tijd hadden om er aansluitend hun vakantie aan vast te knopen. We dachten dat 4 man voldoende moest zijn om zo'n tocht te ondernemen. Aangezien Otto al een tijd een vaste bemanning had, Marjo en Wim, leek het een logische keus dat Marjo en Wim degenen waren die als eerste gevraagd zouden worden. Alhoewel ik het gevoel had dat ze wel even aan het idee moesten wennen, stemden ze toch in om mee te doen. De bemanning stond! Daarna was het zaak om informatie op te vragen bij de CAM organisatie. Al in oktober 1999 meldden we ons bij de organisatie. In december kregen we de door ons zo felbegeerde informatie over de voorwaarden, kosten etc. die nodig waren om aan de race te kunnen deelnemen. De voorbereiding kon beginnen.
Alle 4 waren we er van overtuigd dat je zo'n tocht niet moet onderschatten. Een goede voorbereiding was naar onze mening dan ook het halve werk. We stelden een oefenschema op die naast de wekelijkse oefening in "boothandling" ook een langere oefentocht op zee inhield. Tevens werden er een aantal wedstrijden op de Eems gebruikt om goed op elkaar ingespeeld te raken. Van het oefenweekend; vrijdagmiddag weg en via een rondje Helgoland weer op zondagmiddag terug hebben we veel geleerd. We moesten o.a. leren slapen, eten en drinken aan boord en een wachtsysteem moest 
uitgeprobeerd worden. Aan het eind van dit weekend konden we ons een goede voorstelling maken hoe de wedstrijd eruit zou kunnen zien. We hielden ons dan ook voor dat het geen pleziertochtje zou worden.
Voor wat betreft de resultaten van de wedstrijden op de Eems, daar werden we niet echt vrolijk van. We werden steeds laatste of één na laatste. Herhaalde verzoeken aan de tegenstanders om enige clementie met ons te hebben haalden niet veel uit!
De sfeer op de dag van vertrek vanuit Lauwersoog was indrukwekkend. Vooral het aanwezig zijn van familie, vrienden en de vele bekenden van onze vereniging heeft veel indruk op ons gemaakt. Het maakte van ons jonge honden die koste wat kost als eerste over de streep wilden vertrekken. En dat deden we dan ook. Alhoewel de tijd van vertrek pas ging tellen bij de uiterton WG zeilden we als eerste over de startlijn. We moesten onze adrenaline gewoon kwijt. Onderweg met de eerste 24 uur de wind op kop. De wind was NW 5 à 6. En we liepen aan de wind goed. Dit idee werd versterkt toen we als eerste bij de WG aankwamen en de volgende morgen nog steeds midden tussen de grote jongens zaten. En we liepen gewoon mee!
Alhoewel er een aantal van ons een katterig gevoel vanwege de zeegang hadden konden we allemaal keurig onze wachten draaien. Naderhand bleek dat ca. 50 % van de vloot zeeziek is geweest. De EF/B ton boven Terschelling hadden we in de nacht van zaterdag op zondag gerond en de wind draaide op zondagmiddag wat naar het westen. De spi kon er op. Vanaf dat moment werd het één lang spinakerrak. Met een windkracht 4 à 5 werd het één groot zeilfeest. Op maandagmiddag rond 18.00 uur rondden we Denemarken en hadden we de keuze naar het oosten sturen of op deze koers, zo rond de 20 graden, doorgaan richting Noorse kust. We besloten, vanwege de veel hogere snelheid onder spi op halve wind om een NO koers aan te houden. We namen daarmee het risico een eventuele stroom tegen te krijgen, maar onze bootsnelheid op halve wind t.o.v. ruime wind/voor de wind zou dit compenseren. Volgens onze berekeningen zouden we op dinsdagmorgen rond 11.00 uur moeten kunnen finishen. Het zou echter anders lopen.
Gedurende de nacht van maandag op dinsdag nam de wind af. Rond 04.00 uur constateerden we dat de stroom relatief teveel invloed op onze snelheid kreeg. We besloten om rigoureus het roer om te draaien en een pal oostelijke koers aan te nemen om zo uit de stroom te geraken. Dit lukte ternauwernood omdat de wind bijna in z'n geheel wegviel. Rond 06.00 uur 's morgens was de wind helemaal verdwenen en lagen we tezamen met 3 andere boten in het Skagerrak te dobberen. Inmiddels wisten we uit de postierapportages dat we voor in het veld moesten liggen. Echter de wind kwam weer vanuit het westen opzetten. Dit hield dus in dat de boten achter ons eerder wind zouden krijgen! Tot 17.00 uur hebben we liggen dobberen! Geen zuchtje wind was er te bekennen. Maar na 11 lange uren kwam er eindelijk weer een westelijke wind opzetten. We konden weer zeilen en…. de spinaker kon er net bij. Hierdoor konden we direct goed snelheid maken op halve wind en "vlogen"dan ook richting finish. Op dinsdag 18 juli om 20.45 uur finishten we na 404 mijl gevaren te hebben als enige onder spi. Dit kwam omdat we al een paar uur eerder ons nauwkeurig t.o.v. de wind en de heersende stroom hadden gepositioneerd en Otto constant beneden zat met de laptop om eventuele 
koerscorrecties direct door te geven. Dit had als gevolg dat we de laatste uren nog 2 boten hebben ingehaald. Eenmaal over de finish hoorden we korte tijd later dat de "Auriga" binnen een kwartier over de finish zou komen. We waren hierover hogelijk verbaasd. De hele tijd hadden we niets van dat schip gehoord. En nu was het binnen een kwartier achter ons gefinisht! Omdat wij als eerste bij de uiterton WG bij Schiermonnikoog waren en zij daar zeker meer als een kwartier achter ons waren leek het er aanvankelijk op dat zij de eerste plek hadden veroverd. Maar aan het type schip te zien leek het ons geen snelheidsduivel. Het was een Warrior III met een achterkajuit en oude zeilen. Aan boord was een familie die aansluitend de vakantie in Noorwegen en Zweden wilden doorbrengen. Ook lag er een X-boot, de "Idefix", reeds aangemeerd aan de kade die ook bij ons in de klasse zat. Het bleek dat het schip niet door de startlijn gevaren was en daardoor dus ook niet gestart was in Lauwersoog. De bemanning van deze boot was hierover kwaad. Maar wij wisten ook dat zij de slag naar het Noordwesten, om de EF/B ton te ronden nooit hadden gemaakt! En zij waren beslist niet de enigen die wij rechtstreeks naar Noorwegen hebben zien zeilen!!
Na een dag in onzekerheid te hebben geleefd kwam toch eindelijk de aap uit de mouw. De "Auriga"had tijdens de 11 uur durende windstilte op de motor gevaren…. Ze gaven dit toe en hebben zich dus teruggetrokken uit de wedstrijd. Daardoor stonden wij dus op nummer 1. Wel ik kan jullie vertellen dat hebben we goed gevierd. We wisten dat alcohol nogal duur was in Noorwegen en daardoor hadden we al een voorraad(je) meegenomen.
Tenslotte gingen Otto en Els er ook nog 2 weken met vakantie. Maar veel hebben ze tijdens de vakantie 
niet gedronken. In ieder geval niet van hun meegenomen voorraad want die hadden wij als echte 'zeekaopen' al verorberd. Omdat we nu eerste in onze klasse waren geworden moest er nog een overall winnaar komen. Deze strijd zou beslist worden door alle klassenwinnaars te laten strijden in een optimist. Otto moest dus nog een keer aan "der Pinne". Helaas moest hij het afleggen tegen de schipper van "Big D", een professionele zeiler, maar het plezier dat we gehad hebben om dit spektakel te zien had ik voor geen goud willen missen. De aansluitende barbecue met de prijsuitreiking maakte het geheel af en zorgde voor een schitterende afsluiting van een geweldig avontuur die ik iedereen die ooit ook zoiets zou willen ondernemen alleen maar kan aanraden.
Alfred Houwing