Grunnegers Op'n Boot
Alfred Houwing en Otto Bijsterveld
Eindelijk was het dan zover. Na een week vertraging omdat de weergoden niet echt meespeelden monsterden we, Otto en ik, op 27 oktober 2005 aan in Den Helder op een echte Volvo Oceanracer V60. Het was de voormalige Tyco die 4 jaar terug 4e over-all was geworden in de VO race waarin de Illbruck toen eerste is geworden. Van daaruit zouden we vertrekken met als einddoel Vigo Portugal. Duur van de reis was naar verwachting 5 dagen. De bemanning bestond uit 11 mannen waarvan 2 beroeps (w.o. Bruno een Braziliaan die vanwege een knieblessure afviel tijdens de selectie voor de ABN-AMRO 2) en jawel Roy Heiner himself. Vertrek om 11.00 lukte niet. Reden; de stroomgenerator deed niet wat het moest doen, nl. accu’s opladen. Na 2 uur had een monteur de dynamo gerepareerd voor het 24 Volts systeem en vertrokken we onder zonnige omstandigheden om 13.30 uur met een 0Z0 5 richting het zuiden.
Allemaal waren we zeer gespannen hoe de boot zou lopen. Onder begeleiding van een marineheli die een kijkje kwam nemen genoten we van het weer, de snelheid en het speelse gemak waarmee de boot te sturen was. Met zo’n 12 knopen onder de hoge wal “vlogen” we de ene zeilboot na 
de andere voorbij, nonchalant een handje opstekend bij het voorbijgaan.. .Tja, zo snel bist’n snakkerd. De weersituatie was dermate slecht, voorspelling over 36 uur ZW 7-8, dat Roy had besloten om eerst Southampton aan te doen om deze depressie af te wachten. Aan de wind zeilen is geen pretje met dit soort schepen. Al snel bleek dat de monteur z’n werk niet helemaal goed gedaan had; de accu’s van het 24 Volt systeem, nodig voor de navigatie en computers werden niet opgeladen. De accu’s zouden het echter wel halen tot Southampton. De avond viel en het werd tijd om wat eten te maken. Otto en ik wierpen ons op als kok. Water koken op een primus en vervolgens met gevriesdroogd aanmengen en opwarmen. We kregen “honeydried chicken with rice”
Achteraf waren Roy en ik de enigen die het lekker vonden. Roy, een zeer hartstochtelijk zeiler en vooral zeer enthousiast bleek ook een hoog mobiel telefoongehalte te hebben. Zolang hij nog ontvangst had met z’n mobiele telefoon werd er gebeld. Tijdens het afmeren, tijdens het sluizen, tijdens het hijsen van de zeilen, altijd was hij aan het bellen en aan het organiseren. Maar op het moment dat er geen bereik meer was zag je hem intens genieten van het zeilen. Een optimist pur sang die veel energie uitstraalt. Slapen deed hij vrijwel niet. Dat waren er trouwens meer die niet konden slapen. Naarmate de reis vorderde en we het kanaal gingen oversteken en de wind meer aantrok werden er een aantal bemanningsleden zeeziek. In eerste instantie wilden ze niet naar beneden, echter dit is niet lang vol te houden. De boot vaarde nu hoog aan de wind en daarmee kwam ook steeds meer water over. De snelheid bleef zo’n 11 mijl. Natuurlijk best wel snel, wij hadden echter op een lopende 
koers gehoopt en daarmee een genaker kunnen hijsen en dan het volle snelheidspotentiaal te ervaren. Doordat de meeste mensen zeeziek of katterig werden, kregen Otto en ik een steeds meer verzorgende taak. Boterhammen, koffie, thee en warme maaltijden werden meestal door ons klaargemaakt. We vermaakten ons opperbest.
Onze professionele zeiler die bij ons wachtsman was had 1 wacht kunnen volhouden en hebben we daarna niet meer teruggezien aan dek. Hij was zeeziek. Het laatste stuk richting Southampton kon er een genaker gehesen worden. De bootsnelheid liep al snel op naar 18 mijl. Toch nog even genieten van de snelheid. Rond 18.30 uur de volgende dag legden we aan in de haven van Southampton. Lekker douchen en er was een hotelletje voor ons gereserveerd. Hoezo Spartaans? De volgend dag bleek al snel dat we nog een dag zouden moeten blijven liggen vanwege het weer. Hierdoor vertrokken er 3 bemanningsleden en ging ook Roy van boord vanwege PR verplichtingen met de ABN-AMRO boten. Als vervanger kwam lan, een engelse schipper aan boord.
From that time we talked Engels. And that is no problem fur us, because we talked ook al Engels to Bruno, the Brazilian crewmember and we have leurned it op school of curse. lan was al long skipper up this boot and sailed it alreddy a few times to the carribic and back. Roy introduced us to him as 2 Groningers On Board. But we said nee, we are 2 Grunnigers Op’n Boot. The wether looked not te good. Depression after depression was predicted. But we could make it to Brest between two depressies. So we left Sunday 29 october for a run to Brest. A storm was expected on Tuesday. That’s why we had to sail like in a Borkumrace; wit our bathmutsen op. It was all the way upwind and the wells got bigger and bigger.
Sometimes we sodemieterden a few meters down. It gave a lot of lawaai in the boat when the boat smakked in the water again and so it got impossible to sleep. Sometimes we vlogen as astronauts thrue the keet. The food cooking werd also a bit of a problem. We had the sputters up to the seeling. We took as much possible the speed out of the boat. With 9 miles of speed it was well te done. A lot of water came over. We where tot op de thread nat. Two crewmembers camen out of Friesland and where wearing same shirts. It was a yellow shirt, canary yellow. They also like to sing a lot. A very lot. Actually the only thing they did was singing. So we called them the canaries. But the canaries got quiter and quiter during the trip.
In the night we had to tighten the overloop. Otto sjorde it aan, when suddenly a big bang was heard and we saw wat vonken on deck. What 
happens? Well the loose end of the overloop had twisted on the gasthrotlte. By het aanrieten of the overloop the throttle war ripped off. So we couldn’t give gas and go forward and backwards on the moter. After inspection it was not te repareren. Therefore we had to manouver with Otto at the moter and the skipper on the wheel to give him commands. Because of the lawaai of the moter I stould in the entrance to shout the commands of the skipper to Otto. When the skipper said more throttle, I said to Otto “gas d’r op!”, and by saying reverse I said “achteroet!” So we got a berthingplace in the early hours of Tuesday morning without any problems. Just a few hours before a big storm broke loose. A lot of ships got into problems. A Dutch Grand Soleil 42 went out and returned the next night with a lot of damage an hundreds litres of water in the boat. Everything was kledderwet in there.
We had also everything wet but the boat was made for it. So we could dry our gear and pump out the water of the boat and that was It. After a inspection of the customs we cleaned up the boat, ordered repairs of the throttle an a mechanical because the moter did niks more. The weather kept very bad so we decided that to leave on Thursday to go home. Disappointed not getting to Vigo, not having experienced the top speed capabilities of this boat. But It was a great once in a life experience, great sailing, great guys, and a great respect for a great sea. Otto when do we leave again?
Alfred Houwing
Dit artikel is overgenomen uit de Drietand 2006, Jaarboek Zeilvereniging Neptunus Delfzijl