^Naar boven
foto1 foto2 foto3 foto4 foto5 foto6 foto7 foto8 foto9 foto10

                    Reisverhalen

                    Reisverhalen

Verhalen

Geschreven door de leden van de zeilvereniging Neptunus

Helgoland - door Alfred Houwing

 Reis naar Helgoland

 Alfred Houwing

 Ja, wij zijn inderdaad de vrijdagavond weggegaan. De Tarentella met Bjorn Zijlstra, Hay Hanssen, Peter Brongers en Jan Bonnema; De Silhouet met Oege en Andrea Tattje en de Dragonfly met Wim Klunder, Marjo Brouwer, Klaas Reitsema en ik.

De weersvoorspellingen waren stabiel, de wind was minimaal voorspeld. Eenmaal onderweg werd het zicht matig en was er geen wind. De weerberichten van 19:00 uur gaven aan dat de komende nacht geen wind verwacht hoefde te worden en werd er in alle gebieden mist voorspeld. Daarop hebben wij besloten om niet te kiezen voor een nacht op zee met geen zicht en de motor constant bij, maar een stop in Borkum te maken.

Na een gezellige avond in Burkanahafen hebben we de nacht dus doorgebracht op Borkum. Besloten werd om zaterdag toch naar buiten te gaan en kijken of er nog wat wind zou komen en dan halverwege maar om te keren. De volgende ochtend zijn we dus ook rond 09:00 uur vertrokken zodat we het laatste aflopende tij naar buiten nog meekregen. De wind liet ons nog behoorlijk in de steek. Vooral de Tarentella en de Silhouet zijn echt schepen die wel wat wind kunnen gebruiken (beide een ontwerp van Frans Maas). Wij hebben al snel genoeg aan een zuchtje wind. Het zicht was nog steeds matig en dus waren we elkaar al snel uit het oog verloren. Eenmaal bij Borkumriff zijn we een slag naar het oosten gaan maken. We hadden met elkaar afgesproken dat we elkaar om de 6 uur via de marifoon zouden inlichten over onze positie e.d. Uit dit contact bleek al snel dat het bij de Tarentella en de Silhouet niet snel ging maar de stemming zat er wel goed in. Bij ons ging het goed. De zee was spiegelglad, zelfs geen rimpel te zien, en toch liepen we 4 mijl door het water! Omdat het al een aantal dagen rustig weer was geweest was er geen enkele deining meer aanwezig en daardoor werd de boot ook niet meer afgeremd. Heel bijzonder, vol zeil met spi en een spiegelgladde zee. Hierdoor zag je ook veel meer. Zo zagen we bruinvissen en zeehonden nieuwsgierig naar ons kijken. De wind kwam uit het zuidoosten en ging later op de dag draaien naar het oosten. Hierdoor moesten we kruisen. Maar dit wilden we gezien de spaarzame wind ook graag om toch wat snelheid te krijgen.

Om 18:00 uur lag de Dragonfly ter hoogte van Norderney en de Tarentella vlak onder de TE route ter hoogte van Juist. De Silhouet gaf aan dat ze wilden ankeren voor de nacht bij het strand van Juist. Het contact tussen de Silhouet en de Dragonfly was niet meer mogelijk en het contact tussen de Dragonfly en de Tarentella ging ook al moeilijk. Dit verbaasde ons eerlijk gezegd. Zover zaten we niet uit elkaar. De Silhouet had uit het contact dat er nog was opgemaakt dat we terug naar Borkum zouden gaan voor de nacht. Dit was echter niet de bedoeling. Wij wilden doorvaren richting Langeoog en de Tarentella wilde de nacht ook doorvaren. Vanaf dat moment is er geen contact meer geweest tussen de Dragonfly en de andere schepen. De wind ging in de loop van de nacht aantrekken en ging ruimen naar zuid. Een prachtige zeilnacht. Om 24:00 uur zijn we ter hoogte van halverwege Langeoog omgedraaid en weer richting Borkum gevaren.Dit heeft de Tarentella ook gedaan. Achteraf moeten we vlak bij elkaar gelegen hebben. We hebben elkaar echter niet gezien. Omdat de wind wat aantrok ging de terugreis natuurlijk sneller als de heenreis. Hierdoor kwamen we zo'n 3 uur te vroeg aan bij de Westereems i.v.m. het tij. We zijn daarom doorgevaren richting Schiermonnikoog en zijn toen via het Huibertgat en de oude Westereems teruggezeild naar Delfzijl. Het toeval wilde dat bij de afslag Huibertgat/Westereems/Oudewestereems wij precies tegelijk aankwamen met de Tarentella die de Westereems op was komen varen. Oege en Andrea hebben er nog een mooie dag van gemaakt op Borkum.

Ondanks dat we Helgoland niet gehaald hebben was het toch een mooi weekend die voor herhaling vatbaar is. Wat ons tegenviel was de bereikbaarheid van de marifoons waardoor er wat miscommunicatie ontstond en Oege en Andrea daardoor ten onrechte dachten dat we weer terug naar Borkum zouden gaan.

Alfred Houwing

Hemelvaart 2001 - door Aaldrik Menkema

Uit het logboek van de JUBA.

24-mei donderdag. Om 10 uur aan boord met de spulletjes. Voordien alles in het karretje geladen bij de auto en naar de Juba. Het is prachtig weer en er is veel vertier in de haven. Diverse bekenden een praatje mee gemaakt. Ook wij gaan mee als sleepboot als er problemen zijn. Om 12.30 vertrekken de boten en ik maak, op verzoek van Bonnema melding bij de havendienst Delfzijl en bij Knock. We varen mooi rustig naar Borkum. Maar als we bij Knock zijn waait het behoorlijk en gaan er stemmen op om naar Emden te gaan. Daar er bij enkelen kinderen aan boord zijn gaan een aantal op voorhand niet verder naar Borkum i.v.m de harde wind. De Juba overlegd op verzoek van enige mede deelnemers met Bonnema en komt met een algemene mededeling via kanaal 77. In overleg met Bonnema wordt besloten naar Emden te gaan. Via de marifoon kan ik de zaak regelen omdat Bonnema alleen aan boord niet in staat is dit allemaal te doen. De meeste boten zijn van mening samen uit samen thuis en er varen maar een vijftal boten, met vermelding aan de organisatie, dat ze door gaan naar Borkum. Om 15.30 liggen we voor de Nesserlande zeesluis en vraag ik een opening. We worden naar de grote zeesluis geloodst en we moeten wachten op een zeeschip en kunnen veel later met de Rosa naar binnen. Dit duurt wel even langer als we willen maar om 17.30 is het dan zover en kunnen we sluizen. Hieronder de colonne boten uit de grote zeesluis.2 klein

Dan de Spoorbrug. Hier gaat het na aanroep van de sluismeester zeer goed. Ze zeggen om 18.30 uur te openen maar om 18.00 uur kunnen we al doorkomen. We vinden allen nog een plekje. We drinken een biertje en een cognacje en zitten even lekker in de kuip te praten met de buren. Daarna gaan we met elkaar even over de markt en kermis.

Het is druk en er liggen veel boten Ook Smeding met de oldtimer ligt er. We wandelen even naar de muziektent op het plein. Er zijn een hoop mensen en het is gezellig bij de kramen. De maatjes worden goed verkocht en de marktkooplui doen goede zaken. Dan gaan ook wij aan boord en kruipen rond middernacht in de kooi met op de achtergrond het geluid van de band op de markt.

25 mei vrijdag, Om 8 uur staan we op en gaan nog even lekker douchen. Het is buiten nog rustig en ik ga het hele schip even afzemen. De zon komt boven de bomen uit en we nemen even de tijd voor ons ontbijtje. Om 10 uur hebben we een meeting op de kade over de verdere voortgang van de reis. Met algemene stemmen wordt aangenomen dat we hier blijven en dat Jan Bonnema even belt met de bus in Greetsiel of we de bus hier morgen kunnen laten komen voor onze reis door Kromhurn. Upi gaat even wandelen en ik maak koffie en ga lekker in de kuip zitten lezen. Het is heerlijk rustig en we lezen wat boekjes ieder schip betaald DM 15,= voor drie dagen en men geeft het huisvuil af aan de havenmeester die met zijn bruin vrouwtje langs komt.

We zitten lekker te luieren en lopen tegen 16.00 uur nog even rond en ik maak nog wat foto's

Wij lopen ook weer naar de boot en om halfzes horen we dat de bus morgen om 10.30 uur ons ophaalt voor een rondreis door Kromhurn. En eten in Greetsiel daarna moeten we nog weer terug. Maar hoe dat zien we dan nog wel. Bonnema heeft contact gehad met de andere boten die wel doorgegaan zijn. De Springfever heft zijn mast gebroken gisteren dus dat was even een tegenvaller. Om 19.00 uur eten we heerlijk op de Juba. Dan gaan we nog even in de kuip zitten. Om 20.00 uur wordt het koud en gaan we binnen nog wat lezen. We hebben geen zin meer in een wandeling. Na de koffie een drankje en wat computeren gaan we om 23.30 uur in de kooi.

26-mei zaterdag, Om 8.15 uur opgestaan en gewassen. Toen lekker aan het ontbijt. Het is nog fris buiten. Ik haal even de dauw van het schip af. Wij drinken een bakje koffie en ik doe mijn zelf opgelegde plicht en hobby, het Logboek invullen. Dan pakken we alles in voor een dagje Krumhorn Greetsiel. Om 10.30 uur komt de bus en gaan we met elkaar op stap.

We maken enkele stops en hebben een hele mooie en gezellige dag. We bekijken twee kerken en een molen. We krijgen zelfs een riedeltje op de beide orgels voorgespeeld. Ik vind het wel interessant en hoor ook de verschillen in de klank.

 

Het blijkt de enige in noord Europa te zijn. Daarna bekijken we nog even een mooie molen. Deze is geheel gerestaureerd en van de grond af weer opgebouwd. Men is verplicht, door alle subsidies, om een keer per jaar echt koren te malen. De opbouw is door een bedrijf uit Scheemda uitgevoerd. Deze hebben nog steeds het jaarlijkse onderhoud van de molen.Ook drinken we koffie en een versnapering in de verbouwde boerderij waarin een glazen huis is opgebouwd. Hier was ik met de jongens van Termunterzijl ook al geweest toen we de radartoren van Knock bezocht hadden. Vandaar gaan we met de bus naar Greetsiel waar we eerst even de haven bezoeken Er wordt weer veel verteld door onze gids. Later drinken we een biertje op het terras bij Lange Alje op het dorpsplein. Dan gaan we om zes uur naar Haus der Begegnung voor een gezamenlijk warm en koud buffet. Hier treffen we ook de bemanningen van de schepen die donderdag wel doorgegaan zijn naar Borkum. Deze liggen nu allen in Greetsiel. We praten even bij hoe de tocht hun verder vergaan is. Ook zij hebben een leuke tocht gehad. Alleen had de Springfever een gebroken mast. We krijgen een warm en koud buffet voorgeschoteld en dat ging er bij allen goed in. Ieder was dik tevreden en om 20.00 uur stappen we allen voldaan in de bus voor de terugtocht naar Emden. Jan Bonnema neemt nog even het woord in de bus en meent dat ieder een leuke dag heeft gehad. Dit wordt eenstemmig met applaus bekrachtigd. Ieder gaat voldaan aan boord en de vereniging kan terugzien op een geslaagde tourtocht 2001. Bij een aantal boten gaan de lampjes op tijd uit.27-mei zondag, Om 8 uur schijnt de zon alweer door een licht wolken sluier. We nemen een lekker ontbijtje en hijsen de vlaggen. De wind is nu ZE. En zeer zwak. Om 13.00 uur worden de motoren weer gestart en gaan we naar de brug. Er liggen nu wel erg veel boten en het gaat maar traag. Dan bij de sluis gaat de Gezina von Papenburg voor ons allen aan maar er zijn toch weer een paar kleine jachten die voorgaan en dus een groot gedeelte van de sluis afsperren voor de rest. Jammer dat men dat niet door heeft. Alle schepen zouden anders in een keer mee kunnen. Het begint nu te regenen en de zeilpakken komen achter uit de kastjes. Geen mens die erover praat omdat we het hele weekend het mooie weer hebben kunnen genieten. Dan na een kwartier als de sluis vol ligt wordt er geschut. Eigenlijk maar een paar centimeter zodat er ook met open sluis gevaren had kunnen worden. Dan gaat het verder door de sluis en het wordt steeds donkerder en we doen de navigatieverlichting even aan. Het SB licht brandt niet. Dus maar even repareren. Er blijkt water in de lampkast te staan dus kan het ook niet werken. De zaak gerepareerd en daar gaat hij weer. We varen met de marifoon stand-by en gaan met 4,6 mijl vaart naar Delfzijl. Daar komen we om16.10 uur aan en gaan box 16 in. We pakken de zaak een beetje op en blijven nog uitluisteren op 77 zoals afgesproken. Dan komen alle boten langzamerhand binnen en is een mooi gezellig vereniging weekend weer ten einde. Wij koken aan boord en gaan na het eten huiswaarts.

Aaldrik Menkema.

 

Hemelvaart 2002 - door Aaldrik Menkema

 

Tour tocht Neptunus op 8 mei 2002 Borkum-Greetsiel. 8 mei, woensdag, Om 17.30 uur zijn we aan boord en pakken alles even in. Begroeten diverse personen en Upi kookt aan boord. Al gauw gaan we aan tafel en genieten van het lekker etentje. Daarna gaan we om 20.15 uur naar het clubgebouw Waypoint voor de stuurman bespreking van de tourtocht. Het is er best gezellig en we praten weer heel wat af. Ook demonstreren we de programma’s die ieder heeft verzameld en sommigen gebruiken deze voor de navigatie op de GPS. Bonnema geeft het tourtocht programma door en een ieder is vol goede moed en heeft zin in de tocht. Er zijn nu 23 schepen die meegaan. We praten tot in de kleine uurtjes en gaan dan in de kooi. 9 mei, donderdag. Hemelvaartsdag Om 8 uur opgestaan en na het douchen een lekker ontbijtje. Ik haal de puzzel voor de dag en loop om 10 uur even over de steiger en breng de papieren rond. We drinken een bakje koffie aan boord van de Rigel van Alie en Bert.12 Dan om 11 uur gaan de motoren van de boten aan en vertrekken we naar Borkum met 16 schepen. Ook zijn er een paar bij die in Borkum willen blijven. We varen rustig met de groep op en hebben goed weer met een NE.4 tot 5 later in de middag. We leggen vast op ponton 4 van Burkana. Ik maak veel foto’s van diverse schepen. In de haven zitten we gezellig even bij elkaar te praten. Met een muziekje en een biertje is het met het shantikoor Opwierde II een gezellig feestje op de Juba. Roely gaat nog even met de fles rond en we13 genieten van de praatjes over een ieder die er is. Ik werk de antwoorden van de puzzel even uit en maak een uitslag aan de hand van de ingeleverde op de formulieren. Er zijn 7 van de 13 formulieren ingeleverd. Ook komen we op het thema wat doen we morgen als het weer /wind niet meewerkt zoals de berichten aangeven. Om 19.00 uur eten we warm aan boord en om 20.30 uur gaan we even aan de wandel met een groep. Daarna in de Koestal een overleg ronde voor morgen. In verband met de lage waterstand – 30 en doodtij met de Oostenwind 4 a 5 besluiten we niet naar Norderney te gaan. Het is verstandiger om naar Greetsiel te gaan. Vertrek is gepland om 8 uur. We drinken een paar biertjes en maken wat plezier en gaan om 23.00 uur in de kooi. 10 mei, vrijdag: Om 7 uur opstaan en een douche in de kuip. Dan een lekker ontbijtje. We maken nog een praatje met de mensen om ons heen en dan moet men vertrekken. Ik tik het logboek en de Aeolus en de Juba vertrekken even later om 9.00 uur. We gaan namelijk direct bij de haven uitgang over de Ransel en voegen ons dan weer bij de tourtocht naar Greetsiel. Als we op de Ransel zitten ontdek ik dat we geen koelwater op de uitlaat hebben. Kranen controleren en ja hoor het vlottertje heeft weer klem gezeten. Over denken deze eruit te halen en een temperatuur zender met zoemer plaatsen. Het gaat niet erg snel met de groep zeilers en we dobberen wat rond om weer bij de laatste aan te sluiten. Ook de route is niet erg bekend omdat de hele groep mooi bij elkaar richting Delfzijl vaart in plaats van de Eemshorn rinne in te varen. Ze moeten nu op de motor helemaal ophalen. Na appel gaat het met 4,5 mijl de Oostereems op. Dan via de betonning en overal ruim voldoende diepte naar de sluis. Dan wacht een ieder voor de sluis op elkaar en worden we met elkaar geschut. Dan met een prachtig zonnetje de slenk door naar het dorp Greetsiel. Hier vindt ieder snel een ligplaats in een box en op de lange steiger. Wij meren af in de box naast naast Fietje Vonk, een bekende van ons. Het is inmiddels 13.10 uur geworden. We drinken achterop de Juba een pilsje en wat fris en dan doe ik een middag dutje in de zon. Het is een heerlijke dag en we genieten van het zonnetje. Om 15.00 uur lopen we met Gerard en Anneke Wagenaar naar het dorp. Daar aangekomen gaan we eerst even naar Siebrands Groothandel en ik haal even twee kilo zeetongen voor het avond eten. Upi brengt de vis eerst even aan boord en wij zoeken een terrasje en drinken een biertje met elkaar. Al gauw komen er meer tourtocht deelnemers bij ons zitten en praten we nog even na over de mooie tocht van vandaag. Ook hebben we een leuke tante voor de bediening. Ze werkt leuk aan de zaak, maakt grapjes en we worden vlot bediend, vandaar de foto. Om 17.30 uur begint het enorm te regenen met een beste onweersbui. We gaan naar binnen en drinken daar nog een biertje en gaan na de bui naar ons schip. Ik ga de tong even slachten en daarna bakken in de roomboter. Het is het restaurantje wel weer op de Juba. Wat hebben we het weer goed. Na het eten praat ik een poosje met Fietje die de boot onder een zeil maakt. Ook Martin en zijn vrouw, de havenmeester van Juist, komen even bij praten. Dan doet Upi de afwas en tik weer een verslag voor het Logboek in elkaar. Ik noteer een urenstand van 4666 uur op de teller in 20 jaar. Na het eten drinken we een bakje koffie en maken een praatje met Aaf en Douwe Bosker. Deze komen later bij ons aan boord om de foto’s die ik onderweg heb gemaakt even te bekijken. Foto van de Hendrikje onder zeil. Ook halen weer heel wat oude herinneringen op uit de tijd dat we samen nog op het Schildmeer zeilden. Erg gezellig en leuk dat we in de watersport zijn doorgegaan en elkaar na jaren weer treffen. 11 mei. zaterdag, Om 8.30 uur opgestaan en Upi gaat naar de bakker en gaat brood halen. Dan wat gesprekjes op de steiger over wat we vandaag gaan doen. Het besluit is er snel genomen en we gaan om13.00 uur fietsen met elkaar. Ook wordt er gespeculeerd over de terugreis met wanneer vertrek en waar varen we langs. Koffie drinken en een broodje om 12 uur. Dan gaan we 18met een grote groep van 32 personen aan de fietstour. Van Greetsiel naar Pilsum en vandaar naar Manslacht en dan de kermis in Pewsum. Hier houden we een pitstop. We kunnen even op de jaarlijkse dorpskermis onze benen strekken. Ook zijn er die van het fietsen al wel weer een hapje lusten. Na een half uurtje gaan we verder19 via Canum naar Uttem waar we in de molen, zonder wieken, boven op de eerste verdieping koffie drinken met elkaar. Hier trakteert onze reisleider en tourcommissaris Jan Bonnema ons op een kopje koffie met gebak. Dit gaat er goed in en we schrapen de moed weer bij elkaar om aan ons laatste stukje van 9 km terug naar Greetsiel te beginnen. Jan zijn “Assistente”Els.20 Daar zijn we tegen 17.00 uur en de fietsen worden terug gebracht. Wij gaan aan boord. Daar doen de meeste even een middag dutje tot 19.30 uur. Dan is even opfrissen en dan gaan we met elkaar naar de “Bürse” het eetcafé in het hart van het dorp. Het is een gezellige boel en we schuiven allemaal aan de tafels in een beetje aparte ruimte naast de bar. Jan Bonnema heet allen welkom en deelt ons de spelregels mee voor deze avond. Dan geeft Aaldrik Menkema uitleg over de antwoorden op de vragen van de puzzel die gemaakt is. Met het bekend maken van de winnaars werden er prijsjes uitgezocht. De volgorde was, 1e de Mesada 31 punten, 2e gedeeld met 26 punten de Hendrika en de Selena. Als 4e de Aeolus met 25 punten. 5e was de Dehligt met 21 punten gevolgd door de Javenta en de Noorder met respectievelijk 17 en 15 punten. Dan waren er nog de optredens van de eigenaar van het restaurant. Na het hoofd gerecht komt de eigenaar met een geweer op zijn schouder vragen of het goed gesmaakt heeft. Niemand commentaar dus. Jan Bonnema geeft uitleg over de terugreis voor morgen. De afspraak is om 8 uur te vertrekken naar de sluis. Schutten en dan 3 uur de tijd om in Delfzijl te komen. We gaan met de schepen tot 1,50 meter diepgang over het Kamper wad. De Juba zal voor varen en de diepte op minimaal 3 meter houden. Dan nemen we nog een toetje en krijgen we nog een beker voor de overwinning van Feyenoord op Dortmund waar de eigenaar vandaan komt. Om 22.30 uur gaan we voldaan weer naar de boot met elkaar. Wij gaan gelijk in de kooi.21 12 mei, zondag, Om 7.30 uur opgestaan en gegeten. Om 8.00 uur zouden we vertrekken op het schema van 3 uur varen vanaf de sluis. Het wordt al gauw weer 8.30 uur voordat we vertrekken. Dit was geen probleem omdat het pas om 13.00 HW Delfzijl is. We varen naar de sluis en gaan om 9.20 uur gelijk na de Wadder, een klipper van de recreatie vaart, naar binnen met de hele groep. Om 9.40 uur de sluis uit en in de stroom naar het wrak tonnetje op Hamburgerzand. Dat gaat allemaal goed maar de zeilen blijven op de giek bij iedereen. Alleen Jan Bonnema geeft als tourcommissaris het voorbeeld en trekt de zeilen gelijk omhoog. We varen van de O-36 zuidoost op naar het Manschlachter Nacken (Kampervuur). Onder de wal door en tegen het laatst voor de ondiepte zuidwest op naar het booreiland waar we om 11.30 uur koers op Delfzijl aanleggen. Dan hijst ieder zijn fok en grootzeil en de motoren gaan uit. Wij met de Juba varen samen met de Aeolus van Wagenaar rustig door naar de haven en luisteren uit op marifoon 77 voor eventuele assistentie. Dan zijn we om 12.35 uur in de jachthaven NEPTUNUS. De groep ligt inmiddels dik 2 mijl achter ons. Als wij het middag eten op hebben komt de vloot binnen varen. Aan de stemming op de steiger te horen heeft een ieder weer volop genoten van een gezellig en leerzaam weekend en dankt ieder de tourcommissaris Jan met assistentie van Els. Met totaal 64 mijl op het Log ruimen we de zaak op en gaan nog even naar Appingedam om Moederdag te vieren. Aantekeningen uit het Logboek van de JUBA.

C.Wijnschenk

C.Wijnschenk

Hier het eerste verslag van wat de wereldreis met het goede schip SIRENE moet worden.

Zoals wel vaker was het begin niet het gemakkelijkst, het kostte wat moeite om uit Delfzijl weg te komen - een paar dagen later dan de planning - en natuurlijk was toen nog lang niet alles af en moesten veel spullen nog hun eigen plekje aan boord krijgen.

De tocht van Delfzijl via het Ysselmeer naar Ymuiden met bezoek, afscheid en niet te vergeten een opwindend zeiltochtje met Gerrit-Jan, was een goede gelegenheid om te wennen en Richard met het schip vertrouwt te maken. Uiteindelijk vertrokken we 4 juni uit Ymuiden met bestemming Ramsgate waar we de 6e ‘s middags Het was grotendeels een natte en koude tocht met af toe mist in het begin nogal wat tegenwind uit het zuidwesten waardoor we veel noordelijker bij de Engelse kust kwamen dan de bedoeling was. Na een vervelend nacht met mist waarbij we een van de kleinere verkeersscheidingstelsels kruisten tijdens de 0 - 4 wacht en ik de motor gereed hield om zonodig uit de weg van iets groots te kunnen gaan, we hoorden regelmatig mistsignalen (schepen of platforms) ontdekte ik, toen het ‘s morgens mijn wacht weer was dat we een visnet aan het slepen waren. Na het schip bijgelegd te hebben (voor de niet zeilers dat is met de voorzeilen tegenwerkend aan het grootzeil en de bezaan waardoor je min of meer stil komt te liggen) lukte het ons on het net dat aan de voorkant om de kiel zat aan boord te hijsen. Gelukkig zat het niet vast aan roer of schroef als we de nacht ervoor de motor hadden moeten gebruiken was dat vast heel anders afgelopen. Ik denk dat de meesten van jullie de foto van het net al wel gezien hebben maar hier is er nog een genomen in Ramsgate. Gelukkig begon de wind wat te ruimen en was het bezeild naar onze bestemming waar Dylan in de nacht van vrijdag de 9e op zaterdag de 10e aan boord kwam en vanwaar Richard zijn zuster in Londen bezocht. Mooi op tijd om de tijstroom mee te hebben vertrokken we die zaterdagmorgen om de Golf van Biskaje over te steken. Nou dat viel bitter tegen een forse tegenwind, flinke golven en het weerbericht waren aanleiding om de marina van de bekende Engelse badplaats Brighton binnen te lopen waar we ‘s zondags even voor middernacht afmeerden en opgehouden door het aanhoudende slechte weer niet voor woensdagmorgen 14 juni weer vertrokken. Omdat Dylans vakantiedagen voor een deel verbruikt waren met wachten op beter weer ditmaal met bestemming Portsmouth waar we de 16e om 00.30 uur afmeerden in Haslar marina te Gosport. Na Dylan op de trein gezet te hebben gingen we zaterdag met het tij mee de Solent op bestemming Falmouth. Het was prachtig weer en bezeild in de richting van de Needles en druk daar mee vergeleken is het Ysselmeer - zelfs bij de Hollandse brug - erg ruim zeker als je bedenkt dat de vaargeul ook nog door grote schepen, begeleid door bootjes die als een soort herdershonden met een hoop getoeter alle jachten uit de weg jagen, gebruikt wordt.

In het Needles channel moesten we nog snel kluiver en bezaan wegnemen zoveel wind stond daar in dat tochtgat, met de stroom lekker op de kont werden we met meer dan 9 knopen de zee opgeduwd waar de wind al spoedig wat afnam en we over stuurboord halverwind onze koers naar westen verlegden.

Die nacht had ik nog een aardige ontmoeting met een groot passagierschip dat op ramkoers lag, ons op een afstand van 2 mijl over de VHF opriep met de vraag "wat are your intentions" - hij had ons aan bakboord - maar in dezelfde zin zei: "Oh I see, I ‘ll change course" kennelijk was het met vertraging tot hem door gedrongen (of verteld) dat we een zeilschip zijn met het recht van de weg. Toen ik hem opriep gaven ze geen antwoord. Zonder verdere voorvallen behalve een vervelende visser de volgende nacht die met zijn zoeklicht op zoek was naar de boei op zijn in zee staande netten tijdens mist en regen en die voortdurend van koers veranderde en dichterbij kwam zijn we op maandag de 19e om 12.00 in de haven van Falmouth ten anker gekomen waarop we prompt de douane aan boord kregen. Na het normale invullen van hun formulieren, controle van de scheepspapieren en de paspoorten leek het er even op dat ze het schip wilden doorzoeken maar gelukkig bleef het allen bij vragen naar drank, drugs en vuurwapens. In Falmouth moet je zelfs dik betalen om achter je eigen anker te liggen, wel kun je dan gebruik maken van de douches en toiletten en een drijvende steiger om de bijboot vast te maken. Uiteindelijk zijn we er tot zaterdagmorgen gebleven. We hebben wat klusjes aan het schip gedaan en het kompas is opnieuw gesteld. De afwijking begon steeds groter te worden en was op sommige koersen meer dan 20 graden. Het werkt nu weer perfect de grootste deviatie is 2 graden west op een koers van 100 graden magnetisch.Kompassteller in Falmouth

Falmouth is een aardig plaatsje behulpzame en vriendelijke mensen, lekker bier zodat het gedwongen verblijf waarbij we een keer moesten verhalen naar een boei (nog duurder maar met veel verontschuldigingen van de havenmeester, die ons al wat kleiner gemaakt had om de prijs wat te drukken) omdat er een groot schip het dok uit moest.

Toen het er dan op leek dat we voorlopig van depressies verlost waren begonnen we 20 dagen na het vertrek uit Ymuiden aan de oversteek naar Spanje. Ons doel was Bayona dat ligt even zuidelijk van Vigo net rond kaap Finisterre. Uiteindelijk zijn we na 8 dagen in La Coruna aangekomen. We hadden op dat moment geen zin meer om verder te varen omdat we, door een doorgesleten stuurlijn van de windstuurinrichting al twee dagen op de hand stuurden. Hoewel we vreselijke verhalen gehoord hadden over de haven viel dat alles mee. We konden vast maken op een boei van de Real Club Nautico waar we een week gebleven zijn. Behalve de gebroken stuurlijn hadden we nog twee voorvalletjes de bout waar aan de antenne van de radar hangt is uit de plaat waar die mee aan de mast zit gebroken. Gelukkig is de kabel zo sterk dat het ding niet naar beneden kwam en dus halverwege de bezaansmast bleef hangen. Ik heb Richard naar boven gehesen en hij heeft de kabel doorgesneden en alles ook Richard is heel aan dek gekomen. Later brak de ketting tussen stuurwiel en de stuurpomp doordat de verbindingsschakel ergens achter was blijven hangen. Na alle onderdelen behalve het veertje teruggevonden te hebben is de ketting met enig klinkwerk weer gerepareerd en functioneert sindsdien zonder problemen.

Het is nu al weer een tijdje verder om precies te zijn 9 september en we zijn al weer ruim een week in Las Palmas, Gran Canaria. Mijn schrijverij heeft een poosje stil gelegen door een defect aan de computer, door mijn eigen stomme schuld ging er een mok koffie met suiker over het toetsenbord.

Na demontage heb ik het toetsenbord zorgvuldig gespoeld met gedestilleerd water en gedroogd maar helaas zijn er een aantal toetsen overleden. De oplossing was een gewoon computer toetsenbord kopen en aansluiten natuurlijk zijn hier alleen Spaanse toetsenborden te koop wat niet helemaal compatibel is met de instelling van de computer maar het typt wel zo gemakkelijk.

Goed we waren dus in La Coruna, we hebben er flink gewandeld en lekker gegeten om zondag de 9e te vertrekken naar Bayona, dat net even zuidelijk van de baai van Vigo ligt. Het ronden van kaap Finisterre verliep zonder problemen en op maandag avond waren we al in de baai. Dat gaf even een paar problemen toen we de ondiepten gerond hadden konden we de geleide lichten van de vaargeul naar de jachthaven niet vinden. Dankzij de GPS wisten we uiteraard vrij nauwkeurig onze positie maar de lichten gingen vermoedelijk verloren tegen de achtergrond van straatverlichting enz. dus maar rechtsomkeert gemaakt en de nacht veilig, bijgelegd op allen het dubbel gereefde grootzeil, op zee doorgebracht. Dinsdag 11 juli om 1200 lagen we vast aan een van de drijvende steigers van de jachtclub. Gezien de hoge prijs zijn we niet meer dan twee nachten gebleven om daarna te verhalen naar Vigo. Vol enthousiasme hadden we alle zeilen bij voor wat naar we dachten een leuk tochtje met de middag wind uit zee zou worden jammer genoeg moest halverwege de motor het werk overnemen. Na enig gezoek vonden de haven van de jachtclub en met wat duw en trekwerk kregen we een plaatsje. Twee nachten gebleven. Vigo volgens de Spanjaarden een stad van werkers barst van de leuke kroegen en eettentjes we hebben ons dan ook te goed gedaan en het bier smaakte best want het was er knap warm. De jachthaven is niet echt ingericht op bezoekers maar men is vriendelijk genoeg. Toen we weggingen hing er een groot bord met "completo" bij de ingang we waren dus net op tijd geweest. Op de motor zijn we naar een ankerplaats on de overkant (noordkant) van de baai gegaan. Het was kennelijk de dag van een of andere heilige want rond de baai was veel (knal)vuurwerk en er was een soort van processie met boten en jachten. Zonder verder veel te beleven hebben we daar een tijdje gelegen omdat het in de baai vaak nogal mistig was maar goed zodra er gelegenheid was zijn we weer naar Bayona gegaan, ditmaal geankerd even buiten de jachtclub. Tegen een redelijke vergoeding kun je dan gebruik maken van het dinghyvlot en de jachclubfaciliteiten. De weerberichten waren echter wat ongunstig met name wat de wind betreft, zuid west precies de kant die we opwilden. Uiteindelijk hebben we tot de 27e gewacht en zijn toen vertrokken naar Sines in Portugal. De eerste 24 uur schoot het niet erg op en was het beste wat we konden doen iets zuid van west daarna kregen we de noordelijke winden te pakken en konden min of meer op de honderd meter dieptelijn naar het zuiden. De eerste middag waren er weer veel dolfijnen om het schip en ook een (kleine) walvis tenminste aangezien het voor mij de eerste keer was denk ik dat het een kleine was. Hij was ongeveer even lang als de SIRENE misschien iets groter met een witte buik en een donkergrijze rug waarop in vergelijking met de dolfijnen een heel klein rugvinnetje. In het begin van zo'n eerste ontmoeting schrik je och wel even vooral als het toch wel enorme dier min of meer op ramkoers zwemt om dan op niet meer dan een halve lengte onder te duiken en pas veel verder aan de andere kant van het schip weer boven te komen. Maar wel een prachtige ervaring. Het is dan even mikken op de inshore traffic zone bij de eilanden bij Cabo Carvoeiro en Cabo da Roca, het westelijkste puntje van het Europees continent, George weet vast nog wel dat we er per auto geweest zijn, maar met een paar keer gijpen verliep dat allemaal prima. De 31e aan het eind van de middag waren we bij Sines hoewel we geen detailkaart van de haven hadden staat er een prima beschrijving in de Reeds en het binnenlopen verliep zonder problemen. Alleen die morgen hadden we tijdens mijn wacht weer een vervelende ontmoeting met vissers die zonodig hun beug, lijn met haken voor de leken onder jullie, rakelings voor onze boeg uitzetten. Je snapt die lui toch nooit, ze voerden geen dagmerk ze waren dan ook niet aan het trawlen, 50 meter voor hen naar bakboord en ze waren volkomen vrij gebleven. Hoewel ik zo vlug mogelijk oploefde zodra ik zag dat ze een lijn uitzetten was dat natuurlijk te laat en hadden we de beug, ongewild te pakken. Terwijl ik bij de helmstok was zag ik een lijn, met vis, achter de SIRENE om hoog komen en een drijver in ons kielzog. Dus maar, bijgelegd Richard uit zijn kooi gehaald en met de nodige moeite hebben we ons bevrijd van de inmiddels gebroken vislijn.

Sines is niet erg groot, de marina ook niet, maar met prima faciliteiten in containers inclusief een heel welkome wasmachine en alles voor redelijke prijzen. Als je lang wilt blijven is er ook ruimte om te ankeren. Echt lang zijn we niet gebleven. De 4e augustus zijn we vertrokken naar Portimao aan de zuidkust van Portugal. In Sines hadden we een leuke ontmoeting met een Spaanse en haar metgezel die haar pas op Lanzarote gekocht jacht overzeilde naar een plaatsje in de baai van La Coruna. Ze deden dat vrijwel zonder kaarten allen op wat gekregen fotokopieën en waren erg blij met een paar bladzijden uit de Reeds. Ze voeren voornamelijk in dagtrips vroeg in de morgen als de noordenwind niet zo sterk is. Ik zou het niet aangedurfd hebben zo zonder de nodige hulpmiddelen. Ook hadden ze problemen met de tuigage van hun oude racer om door ons niet begrepen reden konden ze niet met de dubbele bakstagen overweg en voeren alleen op een genua. Niet direct ideaal als je tegen de heersende windrichting in moet.5 Augustus om 0100 hebben we kaap Sint Vincent gerond en gaan we voor het eerst naar het oosten. In het begin van de avond waren we in de marina. Portimao marina is nieuw en helemaal gemaakt voor het toerisme er zijn stranden flats met appartementen enz.

12 september Las Palmas.

Gister heb ik een hele tijd zitten typen en had dit verslag bijna helemaal bijgewerkt helaas is alles door een stroomstoring verloren gegaan ook de automatische reserve kopie. De stroomstoring was overigens niets ernstig, de omvormer had het te warm gekregen en zich zelf uitgeschakeld. Jammer genoeg heb ik mijn aantekeningen weggegooid maar het meeste weet ik nog wel en hoop het nu ontbrekende deel weer op te schrijven. Vanmorgen heb ik de was gedaan en die hangt nu te drogen. Afgelopen zondag heb ik de motor nagezien en vertroeteld met nieuwe olie ook in de keerkoppeling. Om de keerkoppeling af te tappen gebruik ik een klein pompje afkomstig van een pot handenwasmiddel en nu voorzien van een rubber slangetje om onder in het koppelingshuis te kunnen komen. Laat dat slangetje nu van het pompje afschuiven en in de koppeling vallen. Dat was even schrikken maar gelukkig had ik het binnen 5 minuten met een haakje opgevist en boven water. Ik had al akelige visioenen van demontage, waarvoor de hele motor uit het schip moet. Brrr. Gelukkig goed afgelopen.

Ik kan me niet goed voorstellen dat in Nederland de zomer zo'n beetje voorbij moet zijn, de temperaturen zijn hier erg aangenaam al mocht het 's avonds wel iets meer afkoelen. In de ochtend is het wel koel ik ga dan ook laat naar bed en sta laat op zo dat het niet zo zweterig is om te slapen.

We zijn tot de 7e in de marina gebleven, het is daar allemaal erg nieuw en nog niet af. Ook de kraan was er nog niet zodat we niet uit het water konden. We wilden ook het plaatsje zelf wel zien en zijn zodoende de rivier opgevaren, een goed uur op de motor om af te meren aan de gemeentelijke drijvende steiger waar we een nacht konden blijven. De laats stelt niet veelvoor of we hebben het interessante niet kunnen vinden, maar is wel vol van Portugese toeristen. Rondgewandeld, boodschappen gedaan en 's avonds in een klein restaurantje gegeten. Lekker buiten de toeristenstroom, daardoor wel wat taal problemen maar uiterst vriendelijk er was maar een beperkte keuze maar alles heel lekker en spot goedkoop. De volgende dag, 8 augustus, verhaald naar de ankerplaats in de riviermonding dat is min of meer tegenover de marina, om de 9e af te varen naar Vilamoura. Volgens de onvolprezen Reeds heeft Vilamoura een grote marina met alle denkbare faciliteiten. Nou dat klopt. Overigens de plaatsen liggen niet ver uit elkaar, we waren er aan het begin van de avond. Alsof je op het Ysselmeer zeilt. De volgende morgen meteen geïnformeerd naar de mogelijkheid om het schip droog te zetten, het wordt niet alleen hoog tijd om te knippen en te scheren maar ik wil ook de nieuwe transducer monteren zodat we weer een werkend echolood hebben. Vooral met ankeren is dat toch wel makkelijk. Aangezien de oude helemaal de geest gegeven heeft behelpen we ons nu met een soort handlood gemaakt van een aan een lijn geknoopte winchhandel. Dat werkt natuurlijk ook maar het kost wel tijd en tegen de tijd dat je gelood hebt ben je vaak al weer van de bedoelde ankerplaats afgedreven. Veel gemak met ankeren heb ik van het getijden programma op de computer, dat van bijna elke plaats op aarde een keurige grafiek op het scherm tovert met een kruisje op de grafiek wat op dat moment de stand van het getij is en je in een oogopslag kunt zien hoeveel je bij de gemeten diepte moet optellen voor het komende hoogwater. Door de drukte en daardoor vaak beperkte ruimte op de ankerplaatsen steek ik liever niet meer ketting dan strikt noodzakelijk om de zwaaicirkel zo klein mogelijk te houden.

Vilamoura viel wat tegen, een enorme jachthaven pak 'm beet 3 of 4 keer Muiderzand met een boulevard rond om en daar omheen vakantie appartementen met uiteraard de bijbehorende winkels, cafés en andere toeristenfuiken. Het aan de boot gewenste werk kon gedaan worden maar dan moesten we een week wachten tot er ruimte op de kant was. Nou dat zag niet zo zitten een hele week daar wachten zeker gezien de kosten niet. Gelukkig vonden we een supermarkt met normale prijzen zodat we de voorraden weer konden aanvullen. Een avond hebben we buiten de deur gegeten, wat achteraf, een straat achter de boulevard was het niet alleen beter maar ook gezelliger en uiteraard stukken goedkoper.

De 11e 's morgens vertrokken met bestemming Cadiz, wat 0ns weer in Spanje brengt. Cadiz moeten we in ieder geval aanlopen wat tot daar gaan onze kaarten en niet veel verder voor nood kunnen we nog uitwijken naar Gibraltar, wat uiteraard een heel stuk verder is en nu we al wat verder in het seizoen zijn wil ik Gibraltar eigenlijk overslaan. Na een rustig verlopen tocht zijn we de 12e 's morgens in Puerto Sherry aan de noordkant van de baai van Cadiz aan gekomen. P. Sherry is net zo'n project als de marina waar we net vandaan kwamen allen was kennelijk toen ze de haven af hadden het geld op en van wat er omheen gebouwd moest worden is het meeste nooit gerealiseerd of half af en inmiddels al weer aardig vervallen. Maar goed de travellift is in goede staat en sterk genoeg om ons op het droge te zetten en als we op maandag om 0800 bij de kraan zijn gaan we er meteen uit. De 14e 's morgens, een beetje later dan 8 uur worden we vakkundig op de kant gezet. Dat was het begin van 4 dagen lang en hard werken in nogal warme omstandigheden maar p 17 augustus na de siësta wordt de SIRENE weer keurig te water gelaten. Het onderwaterschip is afgespoten en schoon geschraapt, de roestplekken zijn bijgewerkt en het geheel is voorzien van 2 lagen aangroeiwerende verf, die in Nederland alleen door beroepsvaart en marine gebruikt mag worden. Terwijl we op de kant stonden leuk kennis gemaakt met een man die daar bezig was een casco af te bouwen maar gezien zijn werktempo - hij was al 4 jaar bezig - kan dat nog wel 4 jaar duren. De 18e augustus hebben we verhaald naar de overkant van de baai naar Puerto America de commerciële jachthaven van Cadiz maar gelukkig heel wat betaalbaarder dan P. Sherry. Het was goed te erken dat we een schoon onderwaterschip hebben, bij het zelfde aantal omwentelingen van de schroef hadden we ruim een knoop meer voortgang. Niet da we zo erg aangegroeid waren maar wel zaten er veel pokken - kleine schelpjes - op de schroef.

Cadiz is een flinke stad met een opvallende kathedraal en veel nauwe kronkelende straatjes. We zijn er 4 dagen gebleven. Het kostte ons een dag om uit te vinden waar ze zeekaarten verkopen, de winkel zag er uit als een speelgoedzaak, natuurlijk was geen van de uitgezochte kaarten op voorraad maar Cadiz is de zetel van het Spaanse hydrografisch instituut en alles zou 's maandags om 1100 uur voor ons klaar liggen. Nu zijn er minder interessante plaatsen te bedenken om een paar dagen door te brengen dan Cadiz we vonden een supermarkt die onze boodschappen aan boord bezorgde wat erg goed uit kwam want het was te warm en te ver om met veel te sjouwen. We hebben ons haar laten knippen en omdat Richard dringend een tandarts nodig had heel veel van de stad gezien. Dinsdag de 22e opnieuw de baai overgevaren, zonder de benodigde reparaties aan R's gebit en met de helft van de bestelde kaarten met de bedoeling om in Puerto Santa Maria te blijven tot de uit Nederland door Dylan opgestuurde radar te P. Sherry zou zijn. De jachtclub in S. Maria heeft echter maar een zeer beperkt aantal ligplaatsen voor gasten die vanwege wedstrijden allemaal in gebruik waren. Ons bleef dus niets anders over dan weer naar P. Sherry te gaan of een ankerplaats te zoeken. Het werd de marina. De volgende morgen bij de administratie was ons pakje aangekomen. Toen ik wilde afrekenen voor de ene nacht beweerde de havenmeester dat we daar sinds de 17e toen we weer te water gegaan waren in de haven gelegen hadden. Gelukkig had ik de kwitantie van P. America bij de hand en de administrateur begreep wel dat we niet op twee plaatsen tegelijk konden zijn. Voorzien van water, diesel en voedsel zijn we op de 23e aug. Vertrekken voor wat de tweede - de eerste was de golf van Biskaje - flinke oversteek moet worden. Op de motor de baai uitgevaren ook eenmaal buiten was er nagenoeg geen wind zodat de motor tot het eind van de middag het werk moest doen. De reis is zonder veel problemen verlopen, het was even opletten toen we de route van en naar de straat van Gibraltar kruisten. Er was een schip dat wel erg lang bleef proberen of hij niet voor ons langs kon maar net voor ik naar binnen wou gaan om hem op te roepen ging hij keurig stuurboord uit en achter ons langs. Die nacht, op de honden wacht raakten we verzeild in een enorme vloot vissers, je kon ze al van ver zien en het leek gewoon een kwestie van op het gat mikken waar je geen of de minste lichtjes zag. Dat ging goed maar helaas zat achter dat gat nog een tweede groep. Uiteindelijk de Aries maar afgekoppeld en op de hand tussen ze door gestuurd. Op een bepaald moment werden we een tijd van bakboord in een schijnwerper gezet waarmee op het water en naar ons geschenen werd. Even later waren we de vissers voorbij en kon de stuurautomaat weer bij. Toen werden we van stuurboord achter in een felle schijnwerper gevangen en hoorde ik het geplof van een motor. Geluid en licht kwamen snel dichterbij. Wij zeilden over bakoord ongeveer halve wind met alle normale zeilen bij en ruim 5 knopen. Als ze dan op je aan blijven houden denk je al gouw dat het de kustwacht o.i.d. is zeker in een gebeid dat bekend is om de smokkelarij, maar niets op kanaal 16 en dat is dan wel een beetje vreemd. Toen ze op minder dan 50 meter van ons af waren iets achterlijker dan dwars deden ze hun dek- en navigatielichten aan en zagen we, Richard was inmiddels ook aan dek hij had wacht te kooi maar lag vanwege de manoeuvres die we hadden moeten maken op de sofa in de kajuit, dat het een houten vissersboot was van het traditionele Spaanse model. Inmiddels had ik de ketting van de helmstok genomen en was flink afgevallen om uit hun buurt te komen en meer snelheid te maken. We zagen twee of drie man aan dek ze riepen wat onverstaanbaars en maakten toen een 270 graden bocht over stuurboord en verdwenen, weer onverlicht achter ons. Waren het piraten, wilden ze vis verkopen of waren ze dronken en vonden ze het leuk om een jacht(je) te pesten? Je weet het niet en het blijft de vraag wat de beste gedragsregel is, terugschijnen, op ze af sturen (we hebben een hoge, scherpe stalen boeg maar als je ze werkelijk raakt wat dan, je kunt de masten er wel afzeilen nog afgezien van de schade die je verder maakt aan het eigen schip of het andere) vooralsnog denk ik dat defensief gedrag het beste is en als het al te gek wordt krijgen ze een paar witte lichtkogels over hun stuurhut en gaat er een "all stations pan pan" over de VHF. (Toen ik dit over de telefoon aan Egmond vertelde vroeg hij of ik het incident gemeld had; dat hadden we niet. Achteraf gezien had ik dat aan Tarifa radio, dat was nog binnen VHF bereik moeten melden, maar we waren zo opgelucht dat ze verdwenen waren en we voor ons geen vissers meer zagen dat dat er helemaal bij ingeschoten is.

Genoeg hier over, er is niets gebeurd maar het was het spannendst van 1000 mijl zeilen.

Langzaam maar zeker begon de wind toe te nemen, en 's avonds waren er donkere wolken banken waar af en toe een paar druppels regen uit vielen maar waar eigenlijk weinig wind in zat. De wind wakkerde per dag een beetje aan en werd steeds meer noordoostelijk zodat al gauw de bezaan gestreken moest, een dagje later ging het eerste rif in het grootzeil die avond, er zat toch wel wat wind in de fronten die ons inhaalden, ging de kluiver naar beneden en na vier dagen zeilden we onder dubbel gereefd grootzeil en stagfok, bijna stormtuig, met een windkracht boven in de 6 beaufort over het stuurboord bakstag en deden we 5 a 6 knopen over de grond. De wind schiftte nogal met het opgaan en ondergaan van de zon maar zodra we dat in de gaten hadden stopten we met het corrigeren van de koers, wat je overdag te veel west ging maakte je 's nachts weer goed naar het oosten. Op die manier maak je natuurlijk wat te veel mijlen maar je maakt het je zelf wel veel makkelijker. Toen we Gran Canaria aardig begonnen te naderen nam de wind wat af maar omdat we graag tegen de morgen de haven wilden naderen meerderen we geen zeil en sloompjes 3 a 4 kopen gingen we de laatste mijlen op Las Palmas af. Het was, voor a; omdat we geen detailkaart hadden even zoeken en uit de buurt blijven van de grote jongens maar zonder veel moeite vonden we de ingang van de haven en binnen de haven de jachthaven. Eenmaal in de jachthaven maakten we vast aan het kopeind van een drijvende steiger met ongeveer de lengte van de SIRENE mooi uitgemikt denk je dan. Na het traditionele biertje met de papieren de wal op. Het kantoor bleek gesloten, volgens de bewaking ging het "tardes" weer open. Ik terug naar het schip, samen hebben we de voorzeilen in hun zak gedaan, de huik over de bezaan en nog een biertje genomen. Terwijl we in de kuip zaten te genieten van een niet bewegend schip de zon en koud bier kwam er een mannetje op de steiger die een hoop Spaans in mijn richting spoot met de snelheid waar een machinegeweer jaloers op moet zijnen ik dus niets van begreep. Na het opgewonden mannetje wat gekalmeerd te hebben ging hij weg om even later terug te komen met een collega zeiler, een Zwitser, die erg trots is op zijn talenkennis, nou ja zelfs Richard kon zijn Engels niet begrijpen, maar uiteindelijk kwamen we in het Duits wat verder hoewel hij nogal Schwytzerly was. (alsof een Groninger en Limburger moet verstaan) Om kort te gaan we algen aan een steiger van de jachtclub en we hadden niet gereserveerd, ik was al naar het kantoor geweest maar dat was gesloten, en we moesten verhalen. Dat zag ik op dat moment niet zo zitten, de beschikbare plaatsen in wat de door de overheid beheerde jachthaven is waren niet gemakkelijk te bereiken met de op dat moment doorstaande wind. Maar goed zonder echte problemen hebben we vastgemaakt op het plekje waar we nog steeds liggen zonder meer schade aan een beetje verf van de steven omdat ik om de kont in de wind te draaien de boeg tegen te steiger moest zetten. Dat is het voordeel van een stalen schip, er is wat van de verf af, nog niet eens tot op het kale staal dus misschien een potentieel roest gevaar, maar geen echte schade. Jullie mogen best weten dat ik me altijd zo trots voel als de bekende aap met het zevenvoudig geslachtsorgaan als ik het schip op de bedoelde plaats gebracht heb of uit een moeilijke positie gemanoeuvreerd heb. Zo zijn we dan eindelijk aangekomen op Gran Canaria. Vanavond, het is nu 14 september heb ik Richard gebeld en verwacht hem nu dit weekend. Uiteindelijk heeft hij de afgebroken kies moeten laten trekken.

Min of meer noodgedwongen had ik alle tijd om het eiland te bekijken en dat heb ik dan ook gedaan. Met een gehuurde auto, een Corsa met airco waarvan ik, de airco bedoel ik, alleen maar op het enige stukje autoweg gebruik gemaakt heb, heb ik een flink stuk van het eiland verkend. Waarover ik morgen verder zal schrijven.